Persoonlijk

Injectables: to do of taboe?

injectables

Een tijdje geleden had ik het met iemand over ingrepen om het uiterlijk te verfraaien. Hij vond het “ronduit verschrikkelijk” en stelde pertinent dat hij geen partner zou willen die zich plastisch of cosmetisch had laten ‘upgraden’. Dat was iets voor mensen die een ernstig ongeluk hadden gehad of zo, niet voor ‘gewoon gezonde mensen’. Ieder zijn mening natuurlijk. Maar het zette me wel aan het denken over nosejobs, boobjobs, buttlifts en injectables. Gewoon doen of vooral laten?

Betty’s Boobs

Het was ergens midden jaren negentig, toen een vriend van me vertelde dat zijn vriendin een borstvergroting wilde. Hij vond dat zelf absoluut niet nodig maar zijn vriendin werd echt heel ongelukkig van haar platte voorgevel. En dus geschiedde. Achteraf bleek dat ze ‘wat groter uitvielen’, waardoor de betreffende dame voortaan met een nogal aanzienlijke boezem door het leven ging. Zij blij, hij helemaal niet zo. Inmiddels zijn ze uit elkaar, hoewel ik denk dat dat vooral kwam doordat de dame in kwestie tot het inzicht kwam dat ze liever met nóg een paar borsten in bed lag. Maar het punt van dit verhaal: die borstvergroting maakte voor haar het verschil tussen diep ongelukkig zijn en trots zijn op haar lijf. Tegelijkertijd was het echter een afknapper voor haar partner. Ieder zijn mening dus.

Na de zwangerschap

De zwangerschap van onze jongens pleegde natuurlijk een aanslag op het lijf van mijn lief. Maar ze werkte hard om weer in vorm te raken en viel flink af. Desondanks bleef ze ongelukkig met haar lijf: de striae en het overtollige vel zorgden ervoor dat ze na al dat harde werk nog steeds niet kon genieten van het resultaat. En dus ging ze onder het mes. Inmiddels gaat ze weer vol vertrouwen in haar bikini naar het zwembad en is ze een stuk zelfverzekerder en gelukkiger met zichzelf.

In beide bovenstaande gevallen lijkt het mij overduidelijk en logisch dat je actie onderneemt. Net zoals die mensen op tv, die op pure wilskracht 35 kilo afvallen en vervolgens blijven zitten met een uitgezakt buikvel. Maar hoe zit het met minder extreme ‘verfraaiingen’?

Wanneer mag het?

Veel mensen trekken een soort van principiële lijn, zoals mijn vriend in het begin van dit verhaal. Bij de gevolgen van een ongeluk, of bij een extreme afwijking van een ‘normale’ fysieke bouw. Bij dingen waar je dagelijks fysiek en zichtbaar last van hebt. Ik vraag me af: waar ligt die grens dan precies? Wanneer wijkt iemand genoeg af van de norm om een plastische of cosmetische ingreep te ‘rechtvaardigen’?

Om wie het gaat

Mag het als de mensen om je heen kunnen zien dat je het zwaar hebt? Of is het voldoende als jij zelf weet dat je er last van hebt? En moet je er dan fysiek last van hebben of is psychische last ook genoeg reden? Zelf ben ik heel principieel: als je niet gelukkig bent met hoe je eruitziet, om wat voor reden dan ook, dan moet je daar vooral wat aan doen. En als dat je zelf niet lukt, dan maar met hulp. Want het draait niet om andere mensen maar om jou. Zoals de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring het zo mooi verwoordt: ieder mens heeft recht op leven, vrijheid en de navolging van zijn geluk. Dus doe wat je gelukkig maakt!

Less is more

Voor sommige mensen schuilt het geluk in grotere borsten of een strakkere buik maar het kan ook gaan om dingen die ogenschijnlijk veel kleiner zijn. Sterker nog: veel mensen beseffen niet eens dat ze van een kleine cosmetische ingreep een stuk gelukkiger zouden kunnen worden. Niet dat ik iedereen aan de fillers of injectables wil helpen hoor! Als jij gelukkig bent met jezelf ben ik daar ook gelukkig mee. Maar ik moedig je wel aan om er gewoon eens over na te denken. Gewoon, omdat het kan.

Injectables: een beetje geluk uit een spuitje

Rimpels, afhangende mondhoeken, een hangend ooglid, een altijd aanwezige frons, een ‘konijnenneusje’: de meeste mensen die hiermee zijn toebedeeld, hebben er mee leren leven. En dat is prima. Tenzij je er eigenlijk liever zonder zou leren leven. Want dan zouden een paar goedgeplaatste injectables je misschien heel eenvoudig kunnen helpen. Goedkoop is het niet, maar ja: een vakantie ook niet. En het effect van een vakantie is meestal na een paar weken wel verdwenen…

Tot slot

Uiteindelijk draait het hierom: je moet doen waar je gelukkig van wordt, zolang je daarmee geen afbreuk doet aan het geluk van anderen. En fillers, injectables, liposuctie of borstimplantaten doen mijns inziens geen enkele afbreuk aan het geluk van de mensen om je heen. Misschien zullen ze zich storen aan de manier waarop jij jouw geluk vindt, of domweg stikjaloers zijn. Maar dat is dan weer hun probleem!


(foto van injectables door Popcorner via Shutterstock)




∼∼∼ Op Blogpapa.nl wordt gebruik gemaakt van affiliate links. Dit betekent dat als jij op een van de links klikt, wij daar mogelijk commissie over krijgen. Het kost jou niets extra, maar het levert ons wel wat op. Ook krijgen wij soms betaald of we krijgen een product in ruil voor een blogpost. Onze mening blijft hierdoor nog steeds onveranderd en eerlijk. Voor meer informatie kun je de disclaimer doorlezen. ∼∼∼

Comments

comments

No Comments

Leave a Reply

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.