Persoonlijk

Waar gaat het mis met de school van mijn kinderen?

wat gaat er mis met de school van mijn kinderen?

Vroeger… Ik betrap mezelf er steeds vaker op dat ik die oude knakker word die de hele dag moppert: “Vroeger was dat beter geregeld!” En dat terwijl ik heel goed weet hoe het zit: vroeger was alles anders, maar zeker niet altijd beter. Vanmorgen stond ik op het schoolplein met een moeder te praten over de basisschool van onze kids. Waar gaat het nu eigenlijk mis?

Privileges op school

Als ik zeg dat het misgaat in het basisonderwijs dan is dat natuurlijk lekker makkelijk: er gaat altijd en overal wel iets mis. Om wat specifieker te zijn: er zijn een paar dingen waar ik me over verbaas en aan stoor, dingen die vroeger de normaalste zaak van de wereld waren en die nu opeens een soort van privilege lijken te zijn. Dat je blij moet zijn als het op jouw school nog wél is, maar dat het absoluut niet meer vanzelfsprekend is.

Ja Zuster, Nee Zuster

Toen ik op de basisschool zat, heette het nog: “lagere school”. Ik heb zelfs nog een paar jaar les gehad van de nonnen. Zuster Imelda, Zuster Corlinia en Zuster Generose waren weliswaar de Laatsten der Mohikanen in het basisonderwijs, maar mooi dat ik er nog les van heb gehad. Bofferd… Als wij zaten te kloten in de klas dan konden we een “por” krijgen (omdat écht slaan toen ook al niet meer mocht) en als je te ver weg zat voor een por, dan was er altijd nog een tik met de aanwijsstok of een welgemikt krijtje om je weer bij de les te brengen. Zie je; vroeger was niet alles per se beter

Zo fit als een nonneke

Nou waren die nonnen nog niet zo mis hoor: ze waren destijds op hun 195ste nog fitter dan ik nu ben. Wij kregen twee keer in de week gymles en één keer in de week zwemles. De zwemles kreeg je natuurlijk van een echte badmeester, maar de gymlessen deden die oude knarren gewoon zelf. Niet heel spectaculair, maar toch. Anyway, dat is dus drie bewegingslessen per week. Onze kinderen krijgen tegenwoordig nog maar één gymlesje in de week. Zwemles is al jaren geen zorg meer voor de school; dat moeten ze thuis maar leren.

Deze week moeten Daan en Jesse een koprol achterover kunnen aan de rekstok, daar krijgen ze een beoordeling voor. Maar niemand die ze tot nu toe heeft uitgelegd hoe dat moet, niemand die het een keer rustig met ze heeft geoefend. Nou ja; Lin heeft ze dus geholpen met oefenen, in de speeltuin. Want in één gymles per week kun je natuurlijk niet iedereen leren hoe dat soort dingen allemaal moet. Maar ze moeten het wél kunnen. Het is misschien maar een kleinigheid, maar het voelt wel dubbel.

Muziek op school

Mijn oma zei altijd: “Het leven is een liedje!” en voor de nonnen gold dat evengoed. Wij kregen dan ook minstens twee keer in de week muziekles op school. We leerden noten lezen, blokfluit spelen en uiteraard zingen. Wel overwegend kerkelijke muziek, maar dat maakt op zich niet uit: het was een belangrijke muzikale basis waar ik tot op de dag van vandaag nog plezier van heb. Mijn kinderen krijgen dus gewoon géén muziekles op school. Ja; ze mogen af en toe naar YouTube-filmpjes kijken of meespringen met Just Dance.

Toen ik in de tweede klas (groep 4) aangaf dat ik graag meer muziek wilde maken, mocht ik van Zuster Corlinia soms even op haar traporgeltje spelen. Ik weet zeker dat de kids van nu niet eens weten wat een traporgeltje is! En dat hoeft ook niet: het is een verschrikkelijk instrument. Maar ik heb er als joch van vijf wél muziek op leren maken. Dat gaat YouTube mijn kinderen niet leren, maar wie wel? Gelukkig kan ik het zelf, maar hoeveel ouders kunnen dat?

Wat een drama!

Toen ik op de lagere school zat kregen we nog geen dramalessen. Ik denk omdat het theater voor onze nonnekes nog nét iets te frivool was. We deden wel iets aan toneel, maar dat was dan voor de Sint of het Kindeke Jezus. Pas in groep 7 en 8 kreeg ik ‘moderne’ leerkrachten en toen kregen we wat vrijere vormen van theater, toneelstukjes, playbackshows en natuurlijk De Musical.

Vaardige handjes

Handvaardigheid kregen wij ook een paar keer per week. De eerwaarde zusters leerden ons borduren en keurig binnen de lijntjes kleuren (met de platte kant van de potloodpunt!). En daarnaast had onze school een speciale handvaardigheidsjuf, Juffrouw Netty, die ons wekelijks twee rechterhanden probeerde bij te brengen. Zij leerde ons werken met keramiek, raffia, ecoline, figuurzagen, timmeren, emailleren: het echte werk, zeg maar. Ik zou even moeten oefenen, maar ik wed dat ik nu nog steeds kan breien!

It’s all about the money?

Schoolzwemmen is al heel erg lang ‘uit het basispakket’ en ik begrijp dat een school geen budget meer heeft om dat op te pakken. En de huur van een sporthal is vast ook niet mis, dus dat we naar één gymles per week zijn gegaan snap ik ergens ook nog wel. Maar dat er bij onze kids op school gewoon geen muziekles meer wordt aangeboden, dat vind ik onverkoopbaar. Want dat kost nagenoeg niks. En iedere leraar heeft gewoon op school geleerd om muziekles te geven! Het is dus zeker niet all about the money. Maar wat dan?

En dan dit nog

Als ik die zwemlessen, extra gymlessen, extra handvaardigheidslessen en muzieklessen uit mijn jeugd bij elkaar optel, kom ik al gauw uit op een uurtje of vijf per week. Terwijl onze kinderen volgens mij even lang op school zitten als wij destijds. Mijn vraag is dan ook: wat doen ze dan nu met al die extra tijd? Is het lespakket zoveel zwaarder geworden? En liggen de prioriteiten dan nog wel op de goede plek?

Volgens mij kan het best wel wat anders. Los van allerlei subsidiepotjes die jaarlijks ‘overblijven’ omdat er geen aanspraak op wordt gemaakt, los van prestatieboxen en lumpsum-budgetten. Gewoon, door afspraken te maken over wat we belangrijk vinden en na te denken over hoe we dat kunnen realiseren. Zonder grote budgetten. Ik geloof dat het er zelfs voor de leerkrachten nog wel leuker op zou kunnen worden!

Mij steekt het gebrek aan muziekles nog wel het meeste. Ik kan me niet voorstellen hoe mijn leven er nu uit had gezien als ik nooit had mogen pielen op dat jankende traporgeltje van Zuster Corlinia. Ik heb haar meerdere malen vervloekt maar volgens mij nog nooit bedankt en dat spijt me oprecht. Bedankt Zuster Corlinia, en rust zacht.


(foto van meisje in de klas door Oksana Kuzmina via Shutterstock)




∼∼∼ Op Blogpapa.nl wordt gebruik gemaakt van affiliate links. Dit betekent dat als jij op een van de links klikt, wij daar mogelijk commissie over krijgen. Het kost jou niets extra, maar het levert ons wel wat op. Ook krijgen wij soms betaald of we krijgen een product in ruil voor een blogpost. Onze mening blijft hierdoor nog steeds onveranderd en eerlijk. Voor meer informatie kun je de disclaimer doorlezen. ∼∼∼

Comments

comments

No Comments

Leave a Reply

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.